شطحیات شبانه

به روالِ قبل، این تحقیق برای کسایی که خواستند استفاده کنند و احیانن کسایی که بخوان خیلی خلاصه در این زمینه اطلاعات جمع کنن.

دانلود مقاله

خلاصه و نتیجه‌گیری

جنبه‌های سیاسیِ فلسفه‌ی رنه دکارت بسیار مبهم و متناقض به نظر می‌رسد و بسیاری اوقات اشارات مستقیمِ وی را می‌توان در تقابل با نتایجِ منطقیِ تفکراتِ وی یافت. به صورتِ کلی، فلسفه‌ی وی آبستنِ بسیاری نتایج و تبعاتِ سیاسیِ اصلاح طلبانه و هم‌چنین یادآورِ برخی اصول مردم‌سالارانه است، ولی وی مرتبا این نتایج را نفی کرده و در مقابلِ آن‌ها موضع گرفته است. این موضوع را می‌توان در پرتوِ محافظه‌کاری و ترسِ وی از مقاماتِ کلیسا و مقاماتِ سیاسی درک کرد.

Political philosophy in Descartes thought by M. Kazem Abad is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported License.

-         -  یه روز خوب می‌یاد. قول می‌دم بهت. این قطره‌های خون رو نگاه کن که دارن از نوکِ ناخن‌هات می‌چکن. همین‌ها دارن می‌گن که یه روز خوب می‌یاد. نگران نباش.

۱

آب حالا دیگه مرتب تا کتف‌ام بالا می‌یومد و دوباره برمی‌گشت تا کمرم. چند ساعت بود این‌جا دراز کشیده بودم؟ نمی‌دونم، فقط می‌دونم اول‌اش کاملن روی ساحل بودم. و این‌که حالا دیگه چند سانتی توی شن‌ها فرو رفته بودم. نمی‌دونم از سردیِ آب بود یا ساییده‌شدنِ شن‌ها به بدن‌ام، ولی بدن‌ام به کل سِر شده بود، مثلِ چشم‌ام که از بس به روشنیِ آسمون خیره شده بود غیر از یه محیطِ زرد و سرخ چیزی درک نمی‌کرد. حاضر بودم هرچیزی رو بدم تا این وضع ادامه پیدا کنه، هرکاری کنم که این قلقلکی که خوردنِ آب به موهای پشتِ گردن‌ام درست می‌کرد رو تا ابد تجربه کنم. عادت نداشتم به حس‌های ابدی، ولی این‌یکی رو دوست داشتم تو همین وضع تا ابد حفظ کنم. 

۲

یک تکه برید. گذاشت روبروی او در کاسه. زن اول پس زد، مرد با دست به جلو هل داد. زن خندید، قبول کرد، شروع کرد خوردن. با ولع. مرد دوباره مشغول بریدن شد، چاقو غرق خون بود. او چشم‌اش را بسته بود که صحنه را نبیند و با ولع می‌خورد. دوباره کاسه را پر کرد. زن دیگر کاسه را پس نزد، کشیدش جلو، به گوشتِ غرقِ خون نگاه کرد؛ شروع کرد خوردن، بدون ولع. مرد دوباره شروع کرد بریدن یک تکه‌ی دیگر. زن چشم‌اش را نبسته بود، اما مثل این‌که چاقو را، که سعی می‌کرد گوشتِ بدن مرد را جدا کند، نمی‌دید. روبرو را نگاه می‌کرد و غذایش را می‌خورد. کاسه را از خون خالی می‌کرد. مرد نگذاشت کاسه کاملن خالی شود، حالا گوشت راحت‌تر بریده می‌شد. دوباره کاسه را پر کرد. زن دیگر اشتیاق نداشت به خوردن. به اکراه می‌خورد. مرد می‌برید. زن دست کشید از خوردن. مرد نگاه‌اش کرد. زن دوباره شروع کرد به خوردن. مرد هم‌چنان گوشتِ بدن‌اش را می‌برید، اما نگاه‌اش به زن بود. اگر نگاه‌اش نبود زن دیگر نمی‌خورد. دوباره تکه گوشتی انداخت داخل کاسه. زن با خشم کاسه را عقب زد. مرد با خشم هل‌اش داد جلو. با دستِ خودش گوشت را برداشت و در دهان زن گذاشت، زن کوتاه آمد، باز هم خورد. مرد هنوز بدن‌اش را تکه تکه می‌برید و با دستِ خودش می‌گذاشت در دهانِ زن. زن تف کرد، صورتِ مرد پوشیده شد از خون و گوشت له شده. اما مرد هنوز به زور گوشت می‌گذاشت در دهانِ زن، زن دیگر نمی‌خورد، تف می‌کرد. اما مرد ادامه می‌داد. زن تف می‌کرد، مرد ادامه می‌داد، در حالی که صورت‌اش پوشیده بود از خون و گوشتِ له شده.

سنگینی دو تا ساعد روی شونه‌هام نشست.

-         -   خودشیفته!! … روزی چند بار این‌ها رو نگاه می‌کنی؟

عضله‌های صورت‌ام رو یه کم شل‌تر کردم.

-         -  هر روز که نیست، فقط همچین شب‌هایی…ده بار، بیس بار. نمی‌دونم می‌ذارم رو شافل. تنها چیزی هم که نمی‌بینم همین‌هان.

لپ‌تاپ رو بست. نشست رو کاناپه کنارم.

-         -  چته؟

جواب خاصی نداشتم که بهش بدم.

-         -  این‌جا چی‌کار می‌کنی؟

-         -  از ده این‌طور ها آن ای. یکی دوبار آن و آف شدم. پی‌ام ندادی، فهمیدم یه مرگی‌ات هس.

خندیدم. نمی‌دونم خوش‌حالی‌ام تو صورت‌ام خونده می‌شد یا نه. دوست نداشتم خونده شه. گفتم:

-         -  کلید رو دقیقن واسه همین دادم بهت. ولی همیشه این‌جوری بی‌خبر نیای‌ها. یهو گندَم بالا بیاد.

-         -   بی‌خبر نبود، اگه هم جوره دیگه خبر می‌کردم، گند برت می‌داشت.

جدی ادامه داده بود. نمی‌خواست بذاره بزنم خطِ شوخی. از سنگینی‌ای که فضای بحث‌مون، اگه همون‌جور ادامه‌اش می‌دادیم، پیدا می‌کرد، خوش‌ام می‌یومد. از حضور اون توی این فضای سنگین هم خوش‌ام می‌یومد. حتا چه بسا لذت هم می‌بردم. اما ناخودآگاه سعی کرده بودم مسیر رو طوری تغییر بدم که فضا خیلی سنگین نشه.

-         – حرف بزن.

-         -   از چی؟ … بی‌خیال.

سکوت کردم.

-         -  این کلیپ ئه رو دوس ندارم.

-         -   من اما دوس‌اش دارم. من‌ام. این من ئه. زندگی‌ام.

-         -   نمی‌فهمم‌اش. حال‌ام رو به هم می‌زنه.

لپ‌تاپ رو باز کرد. دست‌ام رو بردم لای دست‌هاش روی کی‌برد. گیلمور شروع کرد فرانسوی خوندن.

-         -   با اجازه!

معنیِ این، این بود که ول دادم که بحث بره هرجایی که می‌خواد. که بعدش سکوت کنم و از بودن‌اش توی فضای سنگین‌ِ سیاه‌ام لذت ببرم. حضورش کمک‌ام می‌کرد که ایمان بیارم روزهای خوب قراره بیان.

۳

گفتم:

-         -  موزیکِ ترنس منتها درجه‌ی انتزاع تو موسیقی ئه. مرحله‌ی نقاشی‌های آبستره است تو نقاشی. بیانِ بدونِ کلام.

خفه‌ام کرد. گفت بذار گوش کنیم.

زیاد طول نکشید که یه سری نور آبی و قرمز که می‌چرخیدن به نورِ سبز اضافه شدن. غیر از خودمون دو نفر کسی تو خونه نبود. گفت:

-         -   بذار زنگ بزنن. این تموم شه حداقل، بعدش می‌ریم پایین. آخرش می‌یان بالا یه‌کم می‌گردن یه کم هم یک به دو می‌کنیم باهاشون، ول می‌کنن می‌رن وقتی چیزی پیدا نکنن. بذار این آهنگه تموم شه ولی.

قبول کردم، منتظر شدیم تا آهنگ تموم شه. تموم که شد گفت:

-         -  اگه قراره این موسیقیِ آبستره باشه باید حرف‌اش رو قبول کرد. نگاه کن چه‌طور تموم‌اش کرد. یه روز خوب می‌یاد، این رو حضرت آقای فن بیورن وعده داده.

هر دو مون خندیدیم. آروم بودیم، برعکسِ اون‌ها که اون پایین به نظر می‌رسید حسابی کفری شده باشن. باید جمع می‌کردیم می‌رفتیم پایین. ولی نگران نبودیم. قرار بود یه روزِ خوب بیاد.

The Harvester Project, #6

در را که باز کردم افتادم پایین، سه چهار طبقه افتادم پایین. آن پایین روی یک کاناپه دراز کشیدم و چشمان‌ام را بستم. آتش گرفتند. داغ شدند، سوختند. جلوی‌شان سیاه بود، با میله‌های آبی رنگِ زندان‌طور. آرام که شدم تمامِ بدن‌ام باز شد، عضله‌های بدن‌ام از هم فاصله گرفت. آرام شدم. خوابیدم.

بیدار که شدم موهای مشکیِ روی صورت‌ام مالِ سری بود که در گردن‌ام، زیرِ گوش‌ام فرو رفته بود. بوی‌ا کردم، بو نداشت. دست‌ام را گذاشتم پشتِ سرش، لای موها. چشمان‌ام را بستم. آتش نبود. لکه‌های نارنجی بودند که در سیاه بزرگ می‌شدند.

چشمان‌ام را که باز کردم باد می‌وزید. پوستِ پیشسانی‌ام چروکیده بود. پوستِ پیشانی‌ام از بس سفت‌اش کرده بودم چروکیده شده بود و درد گرفته بود. دو دست گذاشته شدند دو طرفِ پیشانی‌ام و شروع کردند کشیدنِ پوست‌اش. وست‌اش را کشیدند، اخم‌ها را باز کردند. چروک‌ها را شکافتند. درد کم شد. مثلِ دردِ کتف که با ماساژ کم شود. اما دست‌ها هم‌چنان می‌کشیدند. دست‌ها گذاشته‌شدند روی گیج‌گاه‌ام و کشیدند. دست‌ها هیچ چیز برای‌شان مهم نبود. فقط می‌خواستند بکشند. بکشند. بکشند. تا این‌که خسته شدند. دیگر نکشیدند و حالا دیگر من همان سه طبقه بالاتر بودم و داشتم به دری که باز کرده بودم و آمده بودم توش نگاه می‌کردم. شک داشتم که برگردم یا نه.

برگشتم. اتاق، پشتِ سرم برگشت به همان سه طبقه پایین‌تر. دوباره برگشتم. نشستم لبه‌ی در. پاهایم آویزان بود، اما بدن نداشتم. برای یک لحظه فهمیدم که بدن ندارم. ئچار خلا شده بودم. دچار هیچ. یک هیچ درست وسطِ بدن‌ام. بین من و پاهایم که داشتند تاب می‌خوردند. داد زدم: خلاااااء. دست‌ها از پشت آمدند و سرم را گرفتند و به پشت خواباندند ام. اما خیلی زود برداشته شدند، محو شدند. شکم‌ام را نگاه کردم. نبود. روی کاناپه بودم و سه طبقه پایین‌تر. خلا هم‌چنان بود. راهی نداشتم. چشم‌ام را بستم. آتش گرفت.