شطحیات شبانه

The Harvester Project, #6

در را که باز کردم افتادم پایین، سه چهار طبقه افتادم پایین. آن پایین روی یک کاناپه دراز کشیدم و چشمان‌ام را بستم. آتش گرفتند. داغ شدند، سوختند. جلوی‌شان سیاه بود، با میله‌های آبی رنگِ زندان‌طور. آرام که شدم تمامِ بدن‌ام باز شد، عضله‌های بدن‌ام از هم فاصله گرفت. آرام شدم. خوابیدم.

بیدار که شدم موهای مشکیِ روی صورت‌ام مالِ سری بود که در گردن‌ام، زیرِ گوش‌ام فرو رفته بود. بوی‌ا کردم، بو نداشت. دست‌ام را گذاشتم پشتِ سرش، لای موها. چشمان‌ام را بستم. آتش نبود. لکه‌های نارنجی بودند که در سیاه بزرگ می‌شدند.

چشمان‌ام را که باز کردم باد می‌وزید. پوستِ پیشسانی‌ام چروکیده بود. پوستِ پیشانی‌ام از بس سفت‌اش کرده بودم چروکیده شده بود و درد گرفته بود. دو دست گذاشته شدند دو طرفِ پیشانی‌ام و شروع کردند کشیدنِ پوست‌اش. وست‌اش را کشیدند، اخم‌ها را باز کردند. چروک‌ها را شکافتند. درد کم شد. مثلِ دردِ کتف که با ماساژ کم شود. اما دست‌ها هم‌چنان می‌کشیدند. دست‌ها گذاشته‌شدند روی گیج‌گاه‌ام و کشیدند. دست‌ها هیچ چیز برای‌شان مهم نبود. فقط می‌خواستند بکشند. بکشند. بکشند. تا این‌که خسته شدند. دیگر نکشیدند و حالا دیگر من همان سه طبقه بالاتر بودم و داشتم به دری که باز کرده بودم و آمده بودم توش نگاه می‌کردم. شک داشتم که برگردم یا نه.

برگشتم. اتاق، پشتِ سرم برگشت به همان سه طبقه پایین‌تر. دوباره برگشتم. نشستم لبه‌ی در. پاهایم آویزان بود، اما بدن نداشتم. برای یک لحظه فهمیدم که بدن ندارم. ئچار خلا شده بودم. دچار هیچ. یک هیچ درست وسطِ بدن‌ام. بین من و پاهایم که داشتند تاب می‌خوردند. داد زدم: خلاااااء. دست‌ها از پشت آمدند و سرم را گرفتند و به پشت خواباندند ام. اما خیلی زود برداشته شدند، محو شدند. شکم‌ام را نگاه کردم. نبود. روی کاناپه بودم و سه طبقه پایین‌تر. خلا هم‌چنان بود. راهی نداشتم. چشم‌ام را بستم. آتش گرفت.

The harvester project, #5

همین‌جور که گیتار الکتریک داشت نعره می‌زد، آبِ زرد از کفِ اتاق داشت بالا می‌یومد. ناخن‌ام رو فرو کردم تو پشت‌ام و در آوردم. زیرش چرکِ زرد رنگ جمع شده بود. چرک چکید کفِ زمین. آب زرد تر شد. از روی تخت اومدم پایین. دو تا دست‌هام رو گذاشتم زمین و به شکلِ شنا رفتن روی دو تا دست‌ام ایستادم و خیره شدم به کف. بعد دست‌هام رو خم کردم و رفتم زیرِ آب. اونجا برگشتم و رو به بالا دراز کشیدم. سرخیِ آسمون داشت پشتِ زردیِ آب تکون می‌خورد. عینِ وقتی که چیزی رو از پشتِ هوای بالای آتیش نگاه می‌کنی. خفه نشدم.

یه پرنده‌ی سیاه اومد و نشست روی آب. دو تا پاش رو گذاشت روی آب و سرش رو آورد پایین و خیره شد به من. دو تا چشم‌هاش رو خیره کرد به من، و بعد پا شد رفت. خفه نمی‌شدم. تا این‌که دو تا دست از پشت اومدن و دورم حلقه شدن. دو تا پا هم دور کمرم حلقه شدن و من رو کشیدن به پشت. یه لحظه یه تکونی به من و آب دادن و رفتن. محو شدن دوباره و من موندم و آبِ متلاطمِ دورم. از پشتِ آبِ متلاطم می‌شد سایه‌ای از پرنده رو تشخیص داد که داشت دور می‌شد.

آب آروم نمی‌شد، آب دیگه آروم نشد.

اگر کسی تحقیق در حد ده صفحه خواست؛ و بر فرض محال، سالی ماهی یه نفر، اگر کسی بود که می‌خواست در این مورد خیلی خلاصه چیزی بدونه می‌تونه از این تحقیق استفاده کنه.

اگر بتونم و حوصله کنم ایرادهای استاد مجتهدی به مقاله (که احتمالن تا هفته‌ی دیگه بهم بگه) رو هم به عنوان کامنت به فایل اضافه می‌کنم.

بازهم در راستای دسترسی آزاد به اطلاعات و آنارشیسم و تف به کپی‌رایت و اینا :ی

لینک دانلود

محتوای مقاله: پس از ارائه‌ی خلاصه‌ای از زندگی‌نامه‌ی آگوستین و اصول آیین مانوی، ریشه‌هایی از تاثیر مانویت در عقایدِ بعدیِ آگوستین شناسایی شدند. این تاثیرات در سه مقوله‌ی دوگانه‌انگاری، طرد لذاتِ نفسانی و ادامه یافتنِ اثرِ گناه نخستین ارائه شدند. در زمینه‌ی دوگانه‌انگاری نیز، چند جفتِ متضاد از دوگانه‌ها شرح داده شده و به تفاوت‌های دوگانه‌انگاری مسیحیِ آگوستین و دوگانه‌انگاریِ مانوی اشاره شد.

× مشابه همین کار: هراکلیتوس و مسئله‌ی دانش

Effects of Manichaeism on Saint Augustine by M. Kazem Abad is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported License.
Permissions beyond the scope of this license may be available at kazemabad@gmail.com.

بخش اعظمی از به‌گا رفته‌های اطراف‌ام نصف فارسی حرف می‌زنن نصف انگلیسی. بخش اعظمی‌شون وسط حرف زدن یهو کانال عوض می‌کنن، وسط فکر کردن‌شون حتا.

And you know why? ‘cause they’ve exprienced Nothing, it’s all about of Nothing. it’s all out of Nothing. they HAVE exprienced Nothing and that is the problem. they have exprienced it and that makes a difference. A difference between Persian and English and they have exprienced this difference because they have expreinced nothing.

ما تو فارسی می‌گیم هیچ اتفاقی نیفتاده، ولی اون‌ها می‌گن

Nothing Happened.

ما داریم از نبود چیزی حرف می‌زنیم. اون‌ها از اتفاق افتادن یه چیزی. ما داریم وجود داشتن چیزی رو نفی می‌کنیم. اون‌ها دارن می‌گن یه چیزی هست. یه چیزی اتفاق افتاده. یه چیزی به اسم ناثینگ اتفاق افتاده. این فرق بین ما و اون‌هاست. و این آدم‌ها این فرق رو فهمیدن. اون‌ها «هیچ» رو درک کردن. و می‌دونن هیچ نبودنِ چیزی نیست، دقیقن خودِ بودنِ هیچ ئه.